De inspiratiebronnen van Apeshit

Kaj (gitaar): 'Destroyed By Hippie Powers' - Car Seat Headrest

Een aantal jaren geleden werd ik geïntroduceerd aan het lied: 'Destroyed By Hippie Powers' van Car Seat Headrest. Deze ontmoeting was het begin van een sterke obsessie met de band, in het specifiek met de albums Teens of Denial en Twin Fantasy. Ik ben vooral heel erg van fan geworden van de manier hoe de band het voor elkaar heeft gekregen om deze platen te laten klinken. Niet alleen hoe het is gemixt, maar vooral hoe deze nummers in elkaar zitten. Veel imperfecties en slordigheden, maar deze maken juist deze platen zo uniek en herkenbaar. Deze imperfecties werken goed om die ruwere sound te geven waar ik erg fan van ben. Vooral de sound van Teens of Denial is voor mij een inspiratiebron geweest voor het schrijven van muziek. Ik heb lang geroepen (en dit voel ik nog steeds) dat ik graag zou willen zijn zoals hoe deze plaat klinkt. De imperfecties die Car Seat Headrest kan hebben maakt hen juist cool, en heeft mij als muzikant geleerd dat muziek niet altijd perfect hoeft te zijn en dat het belangrijker is (vind ik) dat het leeft en dat er menselijkheid in te horen is. Kijk bijvoorbeeld naar hun live versie van 'Destroyed By Hippie Powers' op KEXP. Er gaat een hoop mis tijdens dit optreden, ze spelen dingen verkeerd en gitaren zijn vals. Maar dat maakt deze versie zo vet, want je ziet dat het mensen zijn die ook fouten maken, en ze ownen het. Ook voor ons album is voor mij deze sound en songwriting een grote inspiratiebron geweest en zal het denk ik altijd blijven.

Nisse (bas): 'Whitest Boy On The Beach' - Fat White Family

Een erg controversiële, maar naar mijn mening minstens zo geweldige band. De bizarre fratsen die zanger Lias Saoudi uithaalt op het podium lijken vaak meer op performance-art dan een concert. Je hoeft daarom bij een optreden van Fat White Family ook niet raar op te kijken als hij opeens volledig naakt rondspringt over het podium, of erger … Even zo bizar zijn de hoeveelheden drugs die deze band (heeft?) gebruikt, en dat ze nu allemaal nog leven. Maar ook als je al deze aspecten weghaalt blijft er een unieke band over, met liedjes die nooit doen wat je wilt, maar wel altijd heel gaaf zijn. Dat deze band zulke rare muziek zo catchy en toegankelijk kan maken vind ik heel uniek. Hun krautrock en garage-achtige sound is nooit echt naar de mainstream doorgebroken maar onder liefhebbers wel erg invloedrijk, ook ik haal veel inspiratie uit die heerlijke tegendraadse geluiden. Dit nummer 'Whitest Boy On The Beach' is daar een mooi voorbeeld van. Het is raar en vervreemdend maar ook catchy en poppy, een combinatie die maar weinig bands echt goed uitvoeren. Er is ook een boek geschreven over de bizarre verhalen van deze band, Ten Thousand Apologies, een zekere aanrader als je houdt van gure verhalen over een heel glamourloos rocksterrenleven. 

Joris (gitaar): 'I Just Want A House' - Iguana Death Cult

Toen ik Iguana Death Cult voor het eerst live zag, heeft het me omver geblazen. Met name het nummer 'I Just Want A House'. Wanneer het nummer begint met een intro van een synthesizer klinkt er al gauw een typische Iguana Death Cult baslijn. Vervolgens komt de ontzettend scherpe gitaarriff er doorheen geblazen die alles op scherp stelt en al je spieren strak trekt, net wanneer je spierpijn begint te krijgen hoor je de prachtige akkoorden van de synthesizer waardoor je je weer heel even kan ontspannen. Ik denk dat dit nummer Iguana Death Cult perfect samenvat. Het luisteren absoluut waard!

Bence (drums): 'She Said She Said' - The Beatles

The Beatles zijn er bij mij met de paplepel ingegoten. Mijn vader luistert dan ook eigenlijk alleen The Beatles en de soloplaten van John, Paul en George (inderdaad niet die van Ringo). Dit nummer specifiek ben ik later pas echt gaan waarderen. De tekst is absurd en psychedelisch, de gitaren super catchy en naar mijn mening drumt Ringo hier de coolste partij van z'n carrière. Gek aan dit liedje is ook dat Paul vanwege ruzie tijdens de opnames van Revolver niet deze partij heeft gespeeld maar dat George de baspartij voor zijn rekening heeft genomen, eigenlijk precies hoe het bij ons ook altijd gaat.

Kees (zang): 'Nina + Field of Cops' - Cameron Winter

Heel gen z van mij om dit nummer te kiezen, maar goed ik ben ook enkel maar een jonge knaap. Ik hou van dit nummer omdat ik na honderd keer luisteren nog steeds totaal geen grip kan krijgen op waar ik in vredesnaam naar luister. De maniakale tekst vol idiote metaforen en absurde beelden betekent niks en alles tegelijk. Ik heb geen idee waar Cameron Winter het over heeft, niet eens een beetje. En wie weet, misschien hij ook niet, maar dat maakt het voor mij zo’n bijzonder nummer. De zinnen lijken bijna alsof ze uit dromen en het onderbewustzijn zijn getrokken. Alsof je een heilige boodschap krijgt toegeschonken waar je nog niet helemaal bij kan maar wel voelt. De overprikkelende instrumental geeft mij een tia op de beste manier. Dat zoek ik überhaupt altijd in nummers. Een tia. En onduidelijkheid. Laat dat duidelijk zijn!!

Wil je horen hoe al die invloeden samenkomen? Luister dan Life! On TV! hier.

Te zien: Apeshit speelt op festival Here's The Thing, zaterdag 10 oktober 2026 @ Tilburg of donderdag 17 december 2026 @ V11, Rotterdam