Hugo de Jonge probeerde ons te bevrijden van deze livestream-hel, maar helaas komen de versoepelingen toch nét te laat voor ons geliefde Sniester. Normaal gesproken waren wij rond deze tijd van het jaar gewapend met pen, papier en bier van de Grote Markt naar The Grey Space aan het rennen. Nu zitten redacteuren Linus Verloop en Yvet Maassen op zondagavond op de bank voor een beeldscherm. Iets minder Rock 'n Roll, maar veel beter dan niets.
Personal Trainer
"We zijn jaloers op de cameramannen en geluidstechnici die hierbij mogen zijn."
De aftrap is voor Personal Trainer. Zanger Willem Smit begint de show rollend op de vloer, gevolgd door wat intiem oogcontact met de camera’s ter plaatse. Het moge duidelijk zijn: Smit heeft er evenveel zin in als het publiek dat thuis klaarzit voor de stream. Ook weten hij en de rest van de band de camera's, en daarme het publiek, goed te bespelen, met een visueel spektakel tot gevolg. De zanger springt als een ware Nederlandse Jack Black over het podium, wat de energie zeker ten goede komt. De sfeer zit er nu al goed in.
Het podium is flink gevuld en iedereen is komen opdraven voor de liveshow: blazers, toetsenisten, congas (geen bongos) en een voltallige band. Tussendoor zijn er vermoeide kreten te horen waardoor de zanger soms toch wat buiten adem lijkt. Hij en de band geven alles voor de show.
Veel acts weten niet goed wat te doen met de stiltes die vallen tussen de nummers zonder publiek. Personal Trainer lost dit handig op door ongemakkelijk door elkaar heen te praten. Dit geeft een beetje hetzelfde toffe effect als de voicemailberichten en filmquotes die in de ‘00's veel door indie bands werden gebruikt op hun EP's. Personal Trainer is energiek en maakt aanstekelijke liedjes waarop je in een zaal mee wilt springen. We zijn jaloers op de cameramannen en geluidstechnici die hierbij mogen zijn.
Eindoordeel Linus: Congasolo’s en aanstekelijke energie op het podium zijn echt een lekkere opener. Geef meer.
Eindoordeel Yvet: Mag ik de volgende keer vooraan staan met een lauw biertje in de Zwarte Ruiter? Ja? Deal!
The Guru Guru
"Voorlopig hebben wij geen koffie meer nodig."
De verlichting bij de volgende act weet direct een compleet andere sfeer en setting te creëren. Dat mag ook wel, want The Guru Guru komt het podium bestieren. Het is tijd voor donkere sferen. De Belgen brengen staccato teksten op ruige rockmuziek. Noem het noise, noem het punk, of zoals ze zelf zeggen: borderline rock. De band verkent dan ook verschillende emoties in de muzikale trip waarin wij mogen mee genieten.
De zanger ziet eruit alsof hij van plan is direct hierna zijn bed in te duiken. Hij in zijn pyjama voor de microfoon. De drummer is gehuld in een broek met bananenprint en de gitarist draagt een wijd trainingspak. Toch is de muziek echt niet om bij in slaap te vallen. Voorlopig hebben wij geen koffie meer nodig.
Bij één van de laatste nummers heeft iemand het aan- en uitknopje van het licht gevonden (of is het gewoon een strobelamp?) om hiermee de overgang te maken voor een song die rustig begint maar zich ontpopt tot een nachtelijke psychotische trip. Tot slot trekt de band nog een ukulele uit de kast. Een gewaagde keuze, gezien de ukulele duidelijk het universeel meest gehate instrument is dat er bestaat.
Oordeel Linus: Bij gebrek aan avontuur in mijn leven tijdens corona was dit optreden meer dan welkom.
Oordeel Yvet: Waarom ken ik dit nog niet? Mag ik meer?
Burnout Boys
"Meerdere veters worden gestrikt voor camera, maar dat is ook wel nodig met de hoge sprongen die er genomen worden."
Hey, is dat Dennis Weening? Hij heeft een band? We vroegen om wat Haags en dat krijgen we nu dus. In plaats van beschrijven hoe de overlevers van Expeditie Robinson het doen, brengt hij nu lekkere vurige punkrock ten gehore.
De Burnout Boys kunnen wat camera-lessen van Personal Trainer gebruiken en hebben duidelijk minder vaak een livestream gevuld. Het ziet er dan ook wat leeg uit op het podium. Deze ruimte wordt echter wel goed benut met wilde sprongen en powerstances. De Hagenezen geven alles wat ze in zich hebben en het plezier spat ervan af, ondanks de soms boze teksten.
Meerdere veters worden gestrikt voor camera, maar dat is ook wel nodig met de hoge sprongen die er genomen worden. De jasjes gaan uit, moeders worden genoemd, er staat duidelijk iets te gebeuren. De mannen springen hoger, zweten meer, en de muziek is ook harder. We genieten. Er is geen opsmuk nodig voor de punkband, de vier aanwezige mensen in de zaal worden benoemd. Veel meer punk dan spelen voor vier man kun je het eigenlijk ook niet hebben. Klinkt het als veel andere punk? Ja. Maar is het lekker? Ja.
Oordeel Linus: Wat deed deze man zo lang op tv, terwijl hij duidelijk gewoon hier hoorde te staan?
Oordeel Yvet: Expeditie punkrock is geslaagd.
