Crossing Border 2022: zaterdagavond
Mumblerock, een donkere wolk en een religieuze dienst
Op de eerste dag van Crossing Border 2022 misten we wat pit. Dat is op dag twee tijdens meerdere optredens te vinden. Een vroeg hoogtepunt is de Londense rapper Jeshi en Jaws of Love verraste ons positief. De avond, en het festival, wordt afgesloten met Lonnie Holley en Mourning {A} BLKstar, wat dicht in de buurt kwam van een religieuze dienst. Het was een afwisselende avond.
Om te beginnen: waarom vraagt de presentator telkens of we "ready" zijn? Zijn we niet meer klaar? En heeft het wel of niet "ready" zijn invloed op het wel of niet opkomen van de betreffende muzikale act? Anyway. The Delines spelen naar eigen zeggen 'retro country', wat in de praktijk neerkomt op vrij trage, ingetogen achtergrondmuziek. "Hi everyone", zegt de drummer, om het uiterst degelijke 'Ain't No Getaway' in te zetten. Dat wordt gevuld door het net zo degelijke 'Lorraine's Back in Town' en zo kabbelt het optreden voort. Met 'My blood bleeds the darkest blue' lijkt er even wat pit in het optreden te komen. Door de opzwepende drums en trompet wanen we ons heel even in een spaghetti western. Maar het is een eenzame opleving. Muzikaal is er niets mis met The Delines, en het lijkt een stel sympathieke mensen, maar heel spannend is het niet.
Niet helemaal weten hoe de setlist gaat en er alsnog zonder problemen doorheen gaan, dat vergt focus. Zo rapt Jeshi vol overtuiging over alles dat hem dwars zit, van de kleine dingen die in sequentie misgaan -- “sick of all the things running through my mind” -- tot aan de torenhoge messenmisdaden in London. Gelukkig wisselt de Londenaar het af met luchtige songs, zoals “Another Cigarette” en nu al publieksfavoriet “Proteine”. En de rapper verkeert in goed gezelschap, met ondersteuning van flitsende en sterk afwisselende beats. Vanavond valt de show op door de aangename houding. Hij frutselt wat met de micstand, checkt met het publiek of hij Den Haag wel correct uitspreekt is en proost met alle bierdrinkers. Wanneer Jeshi het mengpaneel dichtdraait en a capella doorgaat weten we het zeker. Dit is een hoogtepunt.
Soms voelt de duisternis gewoon chill aan. Denk aan een warme zomeravond of een bij nacht verlichte straat van een ouderwetse stad. Zo klinkt de donkere wolk die Marissa Nadler richting het Crossing Border publiek projecteert. Een wat plichtmatig optreden, en tegelijkertijd intrigerend introvert. En dat laatste gaat ook op voor het publiek; vooraan staat iemand in volle concentratie Marissa Nadler te schetsen. Het tempo blijft veelal hangen op langzaam, met een tikkeltje pit. Tussen de nummers door is het angstvallig stil en de bandleden kijken elkaar op momenten schaapachtig aan. De sprookjesachtige sfeer krijgt een reality check als een nummer wordt afgekapt. Wat is er gebeurd met ‘the show must go on’? Marissa heeft bladmuziek bij de hand, “the mind wanders”. Logisch eigenlijk, jezelf verliezen in deze muziek is eerder regel dan uitzondering.
Na een laatste jam laat Marissa Nadler ons beduusd achter. We vinden wonderbaarlijk genoeg onze weg naar The Heartbreak Hotel zonder verdwaald te raken. Een stevige kick blaast ons uit de dromenwereld. We staan bij Jaws of Love., het soloproject van Kelcey Ayer (Local Natives). Een gigantische verrassing, vooral door de gelaagde aard van de songs, die klinken als indie voor op de dansvloer. Een warme gloed, zoals die van neonletters, laat de timide fundering van de songs sprankelen. Spreekwoordelijk gezien. Het is een sjieke uitvoering van in oorsprong kleine songs. De naam van het eerste werk onderstreept dat: ‘Tasha Sits Close to the Piano’. Bijzonder dus, dit optreden.
We wisselen het muzikale programma af met een interview. In Heartbeat Hotel vertelt Bez namelijk over zijn nieuwe boek, 'Buzzin''. Bez, echte naam Mark Berry, zou je kunnen kennen van The Happy Mondays, waar hij tijdens optredens extreem stoned zijn maracas schudde en op geheel eigen wijze danste. Of het zijn danstalent of zijn drugsgebruik is dat legendarisch is, laten we in het midden, maar we vermoeden in ieder geval dat hij zijn verhaal niet helemaal zelf op papier heeft gezet. Dat wordt bevestigd doordat hij met zijn ghostwriter, die wat hij zegt af en toe vertaalt en hem herinnert wat de vraag ook alweer was, op het podium zit. “Hozzie betekent hospital”. Bez zit vol verhalen, het ene nog verbazingwekkender dan het ander, en hij vertelt ze op smakelijke wijze. Bijna doodervaringen, hallucinaties, drugs en bijen houden komen allemaal op hilarische wijze voorbij. Meer weten? Lees het boek. Die dikke pil gaan we hier niet uitschrijven.
De afsluiter van zaterdag is een heuse vibecheck van Lonnie Holley en Mourning {A} BLKstar. Klinkt als muziek als religie. Na een stralende eerste track geeft Lonnie toe dit helemaal niet geoefend te hebben. “We're perfect enough, this band ain't playing”. En dat zet de toon. En net als religie hebben we te maken met opbeurende leuzen zoals “Don't fail yourself”. Dan voorspellend, “there's a cloud a coming”. En uiteraard wat vaagheid, Lonnie spreekt van “us”, want “united spirits, I want to unite the spirits”. We snappen het niet helemaal, maar waarderen de overtuiging. Vooruit, vandaag zijn we allemaal tezamen. Al is dat maar om de loei en loeistrakke band. En ja, wij geloven in Lonnie en in BLKstar. Een grandioze afsluiter. Minder is het tempo, dat blijft hangen op gemiddeld. Los van het knallende slotstuk, waardoor de show met anderhalf uur veel te lang duurt. Vooral voor een ongeoefende eenmalige sessie tussen briljante muzikanten. Langzaamaan druipen bezoekers af. Niet omdat het tegenvalt, maar omdat het al laat is. Het Crossing Border publiek is graag weer uitgerust op de zondag. En zo brandt Crossing Border met de afsluiter als een nachtkaars langzaam uit.
