De grote zaal van de Nobel staat deze 18 juni 2026 afgeladen vol. Van de bar tot aan de achterkant van de zaal en zelfs het balkon is gevuld met metalfans die klaarstaan voor een avond vol blastbeats, horror-esthetiek en technische hoogstandjes. Het Nederlandse Izegrim mag de avond aftrappen voordat de Britse gothic-metallegende Cradle of Filth het podium betreedt.
Izegrim bewijst waarom hun terugkeer welkom is
De uit Zutphen afkomstige band Izegrim, die vanaf 2025 weer actief is, laat direct zien dat ze niets aan kracht hebben ingeleverd. Onder leiding van frontvrouw Marloes Voskuil barst de set los met grommende vocalen, razendsnelle dubbelbassdrums en ruige gitaren die als een storm door de zaal razen.
Blastbeats vliegen in het rond en meerdere breakdowns zorgen ervoor dat de energie geen moment inzakt. Hoewel de basis stevig in black en death metal geworteld is, duiken er hier en daar ook metalcore-invloeden op in de riffs. Die combinatie zorgt voor een gevarieerde, maar vooral loodzware sound.
De live-mix is uitstekend: geen enkel instrument verdwijnt in het geweld en alles ondersteunt elkaar perfect. De ritmesectie staat als een huis, met een drummer die eerder op een goed geoliede machine lijkt dan op een mens. De term gemiste noten kent Izegrim niet
De technische kwaliteiten van de gitaristen mogen eveneens genoemd worden. De solo's zijn razendsnel, uiterst precies en doen regelmatig denken aan de stijl van Arch Enemy. Ondanks de agressie blijft alles strak en gecontroleerd.
Vanuit de zaal is een vol balkon zichtbaar dat enthousiast meedoet. Het publiek krijgt daarvoor zelfs een bedankje van vocalist Marloes. Tegen de tijd dat afsluiter ‘Celebratory Gunfire’ wordt ingezet, is duidelijk dat Izegrim meer heeft gedaan dan slechts opwarmen.
Cradle of Filth brengt een theatrale reis door duisternis
Na een uitgebreide, cinematografische intro vol piano, strijkers en atmosferische soundscapes betreedt Cradle of Filth het podium. De band uit Engeland, opgericht in 1991, staat bekend om haar unieke mix van black metal, gothic-invloeden, horror- en mythologische thematiek. Dat wordt direct zichtbaar zodra frontman Dani Filth verschijnt in een outfit die het midden houdt tussen plate armor en een dark fantasy-kostuum.
Het eerste nummer knalt er meteen in. Gesynchroniseerd headbangende gitaristen, corpse paint en een podium vol theatrale details zetten direct de toon. Zelfs de microfoonstandaard van de vocalist is voorzien van een skelet. Het oogt misschien wat gimmicky, maar het past perfect binnen de zelfbewust theatrale wereld die de band creëert.
Muzikaal valt weer de technische vaardigheid van de groep op. De gitaren klinken fantastisch en leveren complexe solo's vol arpeggio's, sweep picking en tapping-runs die soms bijna onmogelijk lijken. Ook de drummer maakt indruk. Afgeschermd achter een transparant scherm levert hij een constante stroom aan blastbeats en razendsnelle fills, alsof hij net uit zijn graf is opgestaan om alle verloren tijd in één optreden in te halen.
Hoewel Cradle of Filth vaak als gothic metal wordt omschreven, zijn de black metal-wortels nog altijd duidelijk hoorbaar. Tremoloriffs, snelle drums en duistere melodieën vormen de basis, terwijl toetsenpartijen een extra laag sfeer toevoegen. Juist die toetsen zijn misschien wel het meest onderschatte element van de show. Ze vullen de muziek aan zonder opdringerig te worden en zorgen voor gigantische soundscapes die de nummers een bijna filmisch karakter geven.
Opera, horror en een zwevende poltergeist
Een van de hoogtepunten van de avond zijn de backing vocals. De opera-achtrige zang klinkt uitzonderlijk zuiver en geeft de muziek een epische, bijna cinematische uitstraling. Regelmatig voelt het alsof er een soundtrack van een horrorfilm door de zaal galmt.
De hoofdvocalen van Dani Filth zorgen daarentegen voor gemengde gevoelens. Zijn karakteristieke screams en zogenaamde "goblin vocals" blijven uniek en dragen sterk bij aan de identiteit van de band. Tegelijkertijd klinken ze live soms oververzadigd en verdwijnen bepaalde technieken in de mix. Er hangt echter ook een bepaalde rauwe, bijna lo-fi kwaliteit omheen die vreemd genoeg goed past bij de muziek.
Het theatrale karakter van Cradle of Filth wordt verder versterkt door de toetsenist en backing vocalist. Deze verschijnt op een gegeven moment met een rode sluier die de show nog meer richting horror laat kantelen. Ook spoken-wordpassages dragen bij aan het gevoel dat de band het publiek niet alleen muziek voorschotelt, maar een volledig verhaal probeert te vertellen.
Van "The Principle of Evil Made Flesh" tot "Her Ghost in the Fog"
Gedurende de avond wisselt Cradle of Filth moeiteloos tussen brute passages en meer ingetogen momenten. Een nummer begint bijvoorbeeld met slechts bas en piano, waarna het langzaam uitgroeit tot een massieve muur van geluid. Die dynamiek laat zien hoe veelzijdig de band is.
Ook de humor ontbreekt niet. Tussen nummers door grapt Dani Filth: "If it was up to me, it would be Friday and you would all be drunk," gevolgd door: "We sound better drunk." Het onderstreept dat de band haar duistere imago serieus neemt, maar zichzelf niet noodzakelijkerwijs.
Opvallend genoeg blijft een moshpit aanvankelijk uit, ondanks de intensiteit van de muziek. Pas later op de avond ontstaat er vooraan een flinke pit nadat de frontman het publiek expliciet opdraagt om er één te starten. Vanaf dat moment wordt er volop geduwd en gerend.
Een lange opbouw naar een sterke finale
Naarmate het einde nadert, verdwijnt de band plotseling van het podium terwijl er volgens het programma nog ruim tijd over lijkt te zijn. Wat volgt zijn lange interludes, backing tracks en gesproken introducties die de spanning verder opvoeren. Soms voelt het wat langdradig aan, maar het blijkt uiteindelijk onderdeel van de theatrale opzet — inclusief een kostuumwissel.
Wanneer de encore uiteindelijk losbarst met grimmige orgelklanken die doen denken aan een extreme versie van een Dracula-soundtrack, wordt duidelijk dat Cradle of Filth vooral meesters zijn in sfeer creëren. De combinatie van flitsende lichten, machinegeweerachtige blastbeats, duivelse handgebaren vanuit het publiek en gigantische atmosferische lagen zorgt voor een meeslepende afsluiting.
De laatste nummers benadrukken nogmaals waar de kracht van de band ligt: niet zozeer in perfecte livevocalen, maar in het bouwen van een complete wereld. Piano, toetsen, strakke gitaren en indrukwekkende backing vocals smelten samen tot een donker en filmisch geheel dat het publiek volledig opslokt.
Theatraal einde
Waar Izegrim indruk maakt met compromisloze agressie, technische perfectie en een uitstekende live-sound, kiest Cradle of Filth voor een meer theatrale aanpak waarin sfeer, horror en storytelling centraal staan. De Britse veteranen leveren niet hun sterkste vocale prestatie af, maar compenseren dat met een overweldigende audiovisuele ervaring vol technische klasse en duistere schoonheid.
