Zondagmiddag in de stad. Jazz? Check. Klassiek? Overal. Maar zachte americana of folk? Dan wordt het zoeken. Dat vonden Eno Aronds (singer-songwriter) en David Gram (pedalsteelgitarist) nou precies het probleem.
Als liefhebbers van het genre zagen ze hoe hardnekkig de clichés zijn: country staat gelijk aan cowboylaarzen, -hoeden en grote riemgespen. Terwijl country zoveel meer kan zijn: rauw, eerlijk, warm en vol verhalen. Dus besloten ze het heft zelf in handen te nemen. Ze staken hun muzikale koppen bij elkaar, en alsof het niks was volgde er een ideeënstroom als nectar uit de kruiken van de goden. Voeg daar nog wat bevlogen bareigenaren aan toe, en je krijgt een recept voor de zondagmiddag zoals je dat in Rotterdam nog niet eerder hebt kunnen proeven: americana, folk en country in een smaakvolle, intieme setting aan de Schiemond. We spraken Eno en David over hun concept, het genre en hun plannen voor de toekomst.
‘De basis voor dit concept is ontstaan tijdens onze reizen naar Amerika,’ vertelt David enthousiast. ‘Daar heb je veel meer subculturen binnen de muziek, en ook veel meer plekken om naartoe te gaan. In Rotterdam is dat toch wat minder. Er zijn wel plekken om te spelen, maar weinig locaties zijn echt goed ingericht op wat wij voor ogen hadden.'
Waarom dan de keuze voor Bar Schiemond? 'We kennen allebei mede-oprichter Keith van den Tol-Mars,' legt David uit. 'De eerste editie, met singer-songwriter Tim Knol, zette hij samen met ons op. Die werd supergoed ontvangen en dat smaakte naar meer.’
Eno vult aan: 'We komen allebei ook graag bij Bar Schiemond en we wonen ook nog eens om de hoek. Bar Schiemond is de ideale plek, en de zondagmiddag het perfecte moment voor een beetje zachte muziek.’
Intermezzo
David: ‘Er zijn zoveel gave initiatieven, maar bij Bar Schiemond is het kleinschaliger. Daardoor kun je makkelijker iets uitproberen, zonder veel risico. We willen dit concept echt verder uitbouwen, en vaker artiesten uitnodigen die in een intieme setting willen spelen. Dat is ook een leuke uitdaging voor hen: op zo’n klein podium staan.’
Eno: ‘Er is veel contact binnen de Rotterdamse muziekscene, maar weinig crossover. Soms ken je elkaar wel, maar heb je nog nooit samengespeeld.’ Dat lijkt ook precies wat dit concept zo charmant maakt. Terwijl we op het terras zitten, wordt er nog overlegd of nummers in D of C gespeeld moeten worden, met als conclusie dat ze het maar gewoon wingen.
Terug bij de laatste minuten van de set van Eno, Maggie en David. Maggie’s viool geeft de nummers diepte, en ook de pedalsteelgitaar onderstreept de melancholie. Af en toe buigt Maggie naar voren om samen met Eno in de microfoon te zingen – niet helemaal in sync, maar dat maakt het geheel juist zo sympathiek. Vandaag draait om muziek maken. Het is een set om bij weg te dromen, één die doet mijmeren over wat komen gaat.
Slotakkoord
Aan veel reclame doet het gezelschap dan ook niet. Eno: ‘Ik vind mond-tot-mond eigenlijk wel iets moois hebben.’ David: ‘Ik houd van het idee dat je samen ergens van geniet, zonder dat het overal wordt aangekondigd.’ En eigenlijk heeft hij daar wel een punt.
