Coole acts van hoge kwaliteit op ViceFest
En Floris, frontman van The Vices, gaat solo
De zevende editie van ViceFest is anders dan normaal. De halfpipe is nergens te bekennen en leden van The Vices zitten dit keer als publiek in plaats van als artiesten op het festival. Althans, bijna allemaal: frontman Floris van Luijtelaar gaat deze editie solo in een laagdrempelige huiskamersetting. De rest van de avond wordt gevuld door acts die elkaar nauwelijks muzikaal ontlopen: de kwaliteit ligt, zoals we van ViceFest gewend zijn, opvallend hoog.
Vixsin
Het leuke aan ViceFest is niet alleen dat je er door allerlei verschillende soorten muziek wordt verrast, maar ook dat kleinere artiesten er een podium krijgen. Zo kunnen muzikanten zich aanmelden voor de wedstrijd Play at ViceFest om – de naam zegt het al – op Vicefest te spelen. De winnaar van dit jaar is Vixsin, een Groningse shoegazeband waar de oplettende 3voor12-lezer al eerder kennis mee kon maken tijdens Noorderzon.
Het viertal trapt af met ‘Drift’. Met de delay en reverb op de gitaren trekt Vixsin het publiek meteen een dromerige wereld in. De lichttechnicus doet daar nog een schepje bovenop: wit licht geeft zangeres Lotta Thomése een bijna mystieke uitstraling. Maar naast engelachtig is Thomése vooral heel cool. Ze beweegt ontspannen mee met de muziek en lijkt zich nergens druk om te maken.
Ook de andere bandleden stralen rust uit, al vallen zij minder op doordat ze vrijwel de hele set op hun plek blijven staan. Het past bij de shoegaze-esthetiek en verklaart ook waarom er weinig interactie met het publiek is. Zelfs tussen de nummers door blijft het stil. In plaats van praatjes vult Vixsin de ruimte met onheilspellende ruis en huilende windgeluiden, waardoor de band tijdens het stemmen van de instrumenten de opgebouwde sfeer niet hoeft los te laten.
Thoméses zang speelt daarbij opvallend genoeg geen hoofdrol. Haar stem versmelt met de rest van de instrumentatie en is soms lastig te horen. Dat werkt hier juist in het voordeel van de band: de heldere gitaarlijnen komen daardoor des te sterker naar voren. Met die muur van dromerige klanken maakt Vixsin het publiek moeiteloos warm voor de rest van de avond.
The Vices (solo)
“Wees lief voor Floris, want dit is voor het eerst”, zegt de aankondiger tegen het publiek in The Vault. Dit jaar staat Floris van Luijtelaar, de frontman van The Vices, er namelijk alleen voor. Niemand weet precies wat er gaat komen. De stoelen in de kleine zaal maken in ieder geval duidelijk dat dit geen funky dansmuziek is.
Floris opent gepassioneerd op akoestische gitaar met The Vices-nummer ‘Gold’, zittend op een kruk. Zijn stem moet nog even op gang komen, maar al snel raakt het publiek bevangen door deze rauwe versie van de single. Het is muisstil in de zaal.
De soloartiest neemt het publiek mee op de muzikale reis die hij de afgelopen maanden heeft afgelegd. Bij ieder nummer vertelt hij waar de inspiratie vandaan kwam. Covers van Bob Dylan en Sparklehorse komen voorbij, maar vooral zijn nieuwe materiaal maakt nieuwsgierig. “Ik vind deze kleine setting wel leuk. Als iemand wat wil zeggen of vragen of zo, doe je ding.” Een man in het publiek maakt daar direct gebruik van en vraagt of Floris geen drummer mist. Het antwoord blijkt niet ver weg te staan: het is Mathijs Louwsma, drummer van The Vices.
Juist die losse interacties maken de huiskamersetting sterk. Het publiek zit niet alleen naar Floris te kijken, maar komt daadwerkelijk met hem in gesprek. Tegelijkertijd roept zijn soloproject vragen op. The Vices hebben momenteel geen festivals of concerten op de agenda staan. Is dit een pauze? Gaat de band stoppen? Of combineert Floris zijn soloavontuur straks met The Vices? Antwoorden blijven uit.
Wel krijgen we alvast een voorproefje van zijn nieuwe muziek. Floris beweegt zich richting folk en drone rock, waarin tonen lang worden aangehouden. Denk aan ‘Venus in Furs’ van The Velvet Underground. De langgerekte klanken hebben een hypnotiserend effect en in combinatie met Floris’ krachtige uithalen krijgt de muziek iets intens en zwaars. Het is een stuk rauwer dan wat we gewend zijn van The Vices.
Brass Rave Unit
Brass Rave Unit zet de hypnotiserende sfeer voort in hun elektronische, bijna galactische act. Het drietal bestaat uit broers Ko (drum) en Dirk (bassaxofoon) Zandvliet, en trompettist Bo Floor. Ko en Bo zijn bekende gezichten voor fans van het jazzy en funky Jungle By Night. De trompetsolo van Bo doet dan ook denken aan ‘Hangmat’. Met de delay op zijn blaasinstrument en vogelgeluiden overspoelt sereniteit de kleine zaal.
Maar stilzitten zit er niet in. Four-on-the-floor, breakbeats en funky trompet maken van Brass Rave Unit al snel een dansbare trip. En wie zijn ogen dichtdoet, zou bijna vergeten dat er een bassaxofoon op het podium staat. Niet omdat je hem slecht hoort, maar juist omdat Dirk zijn instrument laat klinken als een elektronische synth.
En dan stopt Ko ook nog eens de microfoon in zijn mond. Een beetje vies, maar vooral grappig. Zijn vervormde gehijg en geschreeuw vormen een onverwachte onderbreking van de groove en geven de zaal even de ruimte om op adem te komen.
Net wanneer de muziek wat repetitief begint te worden, verschijnt er een stroboscoop. Dirk zwaait met de lamp door de donkere zaal terwijl de band overschakelt naar acidtechno. Het publiek gaat volledig los. Een onverwachte, maar bijzonder effectieve toevoeging aan de set.
Y
Ook de Britse band Y komt met de nodige bravoure het podium op. Co-zangeres Sophie Coppin draagt een kapotte bril en co-zanger en gitarist Adam Brennan een pet met ‘BAD’ erop. Vanaf het eerste moment gebeurt er veel.
Elk instrument – saxofoon, synth, drums, basgitaar en gitaar – lijkt tegelijkertijd de aandacht op te eisen. In het begin werkt die chaos aanstekelijk, maar naarmate de set vordert, begint de overvloed ook wat te overprikkelen.
Brennan springt ondertussen op en neer als een soort statische Mario uit Super Mario Bros. en zwaait met zijn gitaar. Even later wisselen gitarist en bassist van instrument. Het zijn theatrale momenten die tegelijkertijd laten zien hoeveel muzikale controle de band heeft.
Y laat zich lastig in één hokje stoppen. Funk, Italo disco, postpunk en elektronica komen allemaal voorbij en juist die onvoorspelbaarheid is de kracht van de band.
Heavy Lungs
Als je denkt dat het hoogtepunt qua energie inmiddels is bereikt, heb je het mis. In de foyer vindt een muzikale aardbeving plaats, met de Britse punkband Heavy Lungs als epicentrum. Fun fact: de bandleden zijn bevriend met postpunkband IDLES, die zelfs een nummer vernoemde naar Heavy Lungs-frontman Danny Nedelko.
Nedelko is een opvallende verschijning. Hij gooit zijn microfoon in de lucht, bijt in de kabel en wikkelt die strak om zijn nek. Zijn dansmoves zijn minstens zo spectaculair: heupen als Elvis Presley, de energie van Iggy Pop en zelfs een feilloze worm. Tussendoor danst hij sensueel met bezoekers in het publiek. Tegen het einde wordt het wel heel erotisch wanneer hij krioelend de grond aan het schuren is. Nedelko flirt met alles en iedereen.
Maar achter alle theatrale gekte zit vooral een band die keihard werkt. Heavy Lungs vuurt een oorverdovende golf garagepunk en noise rock op de zaal af en jaagt de nummers in hoog tempo door. De muziek doet geregeld denken aan Amyl and The Sniffers. Het korte geschreeuw van de drummer George Garratt geeft de boel ook een metal sausje. Mensen headbangen, er ontstaan moshpits en de band blijft maar doorgaan. Heavy Lungs lijkt over een oneindige hoeveelheid energie te beschikken. Zonder dat je het door hebt is ViceFest afgelopen.
