Conincx Pop 2026 trakteert op een zonovergoten festivaldag vol sterke shows
Gratis, gemoedelijk en grandioos genieten
Men neme één podium, één frietkraam, een paar tappunten, een lekker zonnetje en een sterke line-up. Conincx Pop bewijst dat je geen tien podia, twintig food trucks en allerlei randgebeuren nodig hebt voor een geslaagde festivaldag. Aan de oever van de Maas in Elsloo vindt dit jaar alweer de 42e editie plaats van dit gratis, kleinschalige festival dat in alle bescheidenheid is uitgegroeid tot een vaste waarde in de Limburgse festivalzomer.
Zoals zo vaak heeft de openingsband de ondankbare taak om een terrein wakker te schudden dat nog vol moet druppelen. Dat lot is dit jaar weggelegd voor de Roermondse rockers van F.I.X. Zelf arriveren we nét te laat om de set mee te pakken. Volgens vroege bezoekers zette de band meteen een sterk optreden neer. Aangezien we ze al vaker zagen, geloven we dat direct. Toch een vriendelijk verzoek voor volgend jaar: zet F.I.X. wat later op de dag. Deze band verdient absoluut meer publiek.
De Belgisch-Nederlandse garagepunkband Sha-La-Lee’s gooit er vanaf de eerste minuut een bak energie tegenaan waar zelfs de zon nog een tandje van opschakelt. Dan breekt er een gitaarsnaar. Geen probleem. Festivalbezoeker Pablo van de Poel (DeWolff) springt spontaan het podium op, vervangt de snaar en speelt doodleuk een nummer mee. Dit typeert meteen de sfeer van Conincx Pop: muzikanten die elkaar helpen en een publiek dat zichtbaar geniet van zo'n onverwacht moment. The Sha-La-Lee's zelf razen ondertussen onverstoorbaar verder. De band speelt strak, met zichtbaar plezier en voldoende vaart om de eerste serieuze moshbewegingen van de dag op gang te krijgen. Vuige gitaren, scheurende mondharmonica en een stapel songs die vooral één ding willen: vooruit.
Na twee relatief rechttoe-rechtaan rockbands wordt het met The Hickey Underworld een stukje grilliger. De Antwerpse alternatieve rockers kiezen voor een donkerder geluid waarin naar onze smaak iets te veel ingewikkelde triolen zitten. Het klinkt allemaal degelijk, al helpt het niet dat de zang in het begin nogal zacht staat. Ook lijken de monitors niet optimaal afgesteld, waardoor de vocalen af en toe onzeker overkomen. Zonde, want de nummers zelf staan als een huis. Ondanks de technische hobbels blijft overeind waarom The Hickey Underworld al jaren een gevestigde naam is: stevige songs die live nog steeds overtuigen.
Suzan Köcher's Suprafon moet noodgedwongen later beginnen, weer vanwege problemen met het geluid. Het gevolg: een ingekorte set. Jammer, want deze Duitse psychedelische rockband weet juist met sfeer en opbouw te overtuigen. Glitteroutfits, spannende make-up en een dromerige mix van psychedelica, krautrock en americana zorgen voor een totaal andere beleving dan de bands ervoor. De perfecte adempauze die deze warme festivaldag nodig heeft. De Franstalige covers uit de recente Le Temps de l'Amour-EP passen verrassend goed tussen het eigen werk. Het hypnotiserende geluid is perfect getimed: dit is muziek om even in te verdwijnen voordat de herrie weer losbarst.
Alsof er op het terrein nog niet genoeg gebeurt, loopt er ineens een man rond met een paarse nepmicrofoon. Remco uit Hoorn interviewt vol overtuiging willekeurige bezoekers alsof hij live op de radio is. Ook wij mogen eraan geloven. Tijd voor tips over betere interviewvragen is er niet, want uit de speakers klinkt inmiddels de eerste mokerslag van RONKER.
"We horen net dat we de hardste band zijn op Conincx Pop", grijnst de sympathieke zanger van RONKER. Daar is geen woord van gelogen. De mix van noise, hardcore en postpunk dendert over het terrein. Ook hier laat het geluid af en toe steekjes vallen, maar de vijf besnorde Belgen spelen daar dwars doorheen. De moshpit draait ondertussen op volle toeren, totdat iemand hard onderuitgaat. Zonder aarzelen legt de band het optreden stil. De zanger roept de EHBO erbij en vraagt het publiek vooral een beetje op elkaar te letten. De bebloede bezoeker wordt uiteindelijk in een rolstoel naar de EHBO-post gebracht. Pas als duidelijk is dat alles onder controle is, gaat de band verder. Een klein gebaar, maar wel één dat veel zegt.
Het laatste deel van de set blijkt een try-out te zijn voor het festival in het VK waar RONKER binnenkort optreedt. De nummers volgen elkaar in rap tempo op, bezoekers duiken vanaf het podium het publiek in en iedereen lijkt nog een tandje harder te gaan. En dan ter afsluiting: Robbie Williams’ 'Angels'. Na drie kwartier herrie klinkt die wereldhit bijna absurd. De meningen om ons heen lopen uiteen van "geniaal" tot "waar slaat dit op?". Wij moeten er vooral om lachen. Het publiek dat zojuist nog over elkaar heen vloog, zingt ineens braaf mee. Chaos geneutraliseerd. Missie geslaagd.
Terwijl de zon langzaam achter de horizon verdwijnt en Elsloo in een warme oranje gloed zet, is het tijd voor de mix van hiphop, funk, rock en soul van de New Yorkse band Fun Lovin’ Criminals. Helemaal vlekkeloos begint het niet. Nog voor de set goed en wel op gang is, begeeft het drumpedaal het. Even lijkt de boel stil te vallen, maar daar is RONKER weer. Hun drummer leent zonder aarzelen zijn pedaal uit, waarna Fun Lovin' Criminals gewoon verder kan. Het typeert Conincx Pop dus: de hardste band van de dag redt doodleuk een collega-band uit de brand.
Wij luisteren het laatste deel van de set backstage, waar de mannen van The Seatsniffers aan onze picknicktafel zijn aangeschoven. Tijdens 'Love Unlimited', een ode aan de Amerikaanse soulzanger Barry White van het album 100% Colombian (1998), veranderen de sniffers de regel "Barry White saved my life" in "Barry White shaved my wife". Soms zijn het juist dat soort flauwe grappen die een festivaldag extra lol geven.
Ironisch genoeg moeten we zelf het optreden van The Seatsniffers vanuit de EHBO-post volgen. Vlak voor hun optreden tuimelt deze verslaggeefster tamelijk spectaculair onderuit. Slippers zijn blijkbaar niet geschikt voor dit festivalterrein. Het resultaat: een paar schaafwonden en kneuzingen, en een hoofd dat de harde vloer nét iets te enthousiast ontmoet. (Voor iedereen die zich afvraagt waarom er een ambulance het terrein opreed: now you know.) De EHBO is geen plek waar je een reünieshow van een Belgische rootsrockband wilt meemaken, maar zelfs van een afstand spat het speelplezier ervan af. Met hun aanstekelijke combinatie van rootsrock, rockabilly en punkenergie sluiten The Seatsniffers het festival waardig af.
Conincx Pop laat opnieuw zien waarom het al meer dan vier decennia standhoudt. De line-up is gevarieerd, de sfeer ontspannen en de kwaliteit opvallend hoog voor een festival waar de entree nog altijd volledig gratis is. Ach, er zijn geluidsproblemen en er zijn weinig zitplekken, maar dat zijn details op een dag waarop garagepunk, psychedelica, noise, hiphop en rootsrock moeiteloos naast elkaar bestaan. Een verborgen parel? Eigenlijk allang niet meer. Conincx Pop hoeft na 42 edities echt niet meer te bewijzen dat klein ook groots kan zijn. Het doet het gewoon, telkens weer. En mocht je volgend jaar gaan: neem gerust een campingstoel mee. Maar laat je slippers thuis.
