Soms kost het tijd voor artiesten om aan elkaars geluid te wennen, maar 1 & Al Binnenstebuiten van de Utrechtse rapper Ciske Latour en Leeuwarder producer en multi-instrumentalist Luca Sil bewijst dat dit niet altijd zo is. Het album is abstract, jazzy en poëtisch en klinkt alsof je luistert naar twee artiesten die al tientallen jaren samen bezig zijn met het maken van muziek. 1 & Al Binnenstebuiten is dus een uitstekend eerste resultaat van de samenwerking; Ciske Latour en Luca Sil nemen gelijk een unieke positie in het Utrechtse hiphoplandschap in.
1 & Al Binnenstebuiten zet direct de toon met ‘Toolkit’, waar de scherpe teksten van Latour, die voorheen ook actief was als Formula C, voor het eerst over de jazz-instrumentals van Luca Sil klinken. Ciskes flow is iets wat gelijk opvalt: scherp en punchy, zonder dat de inhoud van de teksten er ten koste van gaat. En zoals een rapper doet, wordt er ook moeiteloos van flow geswitcht. Ditzelfde kan gezegd worden over de instrumentalen, die overal wel een element van jazz hebben, maar moeiteloos van boom bap naar wonky gaan. Een goed voorbeeld hiervan zijn de tracks ‘Het Grote Plaatje op Kleine Schaal’ en ‘Da Wonk’, die elkaar opvolgen, heel andere richtingen op gaan, maar toch bij elkaar passen.
Als er een naam is die te binnen schiet tijdens het luisteren van 1 & Al Binnenstebuiten, dan is het R.A.P. Ferreira (vroeger bekend als Milo). Niet alleen vanwege de experimentele, swingende instrumentalen, maar ook vanwege de abstracte onderwerpkeuzes die op het album naar voren komen. Ciske Latour filosofeert erop los, bijvoorbeeld op ‘In Goede Aarde Vallen’: “Wat is het nut van muziek als je er niet mee op stap gaat?” Overigens zijn er ook genoeg verschillen tussen Ferreira en Latour op te noemen, bijvoorbeeld het feit dat de tweede genoemde niet bang is om ook gewoon een old-school hiphop hoek in te duiken. En zeg je old-school hiphop in Utrecht, dan zeg je Reazun, die ook op het album mag verschijnen met een sterke featuring op ‘Grootspraak’.
1 & Al Binnenstebuiten is een album dat je gelijk hongerig maakt naar meer. Door de gelaagdheid die het biedt, is het ook op je tiende keer luisteren nog een vernieuwende ervaring. We weten nu al niet wat we een volgende keer van Ciske Latour en Luca Sil kunnen gaan verwachten, op de meest positieve manier mogelijk. Laten we dus eerst nog maar even van dit album genieten, want er is nog genoeg te horen.