De laatste dag van Bospop gaat gebukt onder een drukkende zomerhitte. Op het programma staan vooral optredens van zeer ervaren artiesten en bands. Dat levert regelmatig een flinke dosis nostalgie op, maar ook een aantal verrassend frisse concerten. Bovendien is de muzikale variatie groot, waardoor er voor vrijwel iedere festivalganger wel iets te beleven valt.
Hideous
© Jeffrey Blondeau
We trappen de dag af met Hideous, een relatief nieuwe Belgische formatie die zichzelf met een knipoog aankondigt als afkomstig uit "het verre België". Tim Leyman en Guillaume Lamont, gitaristen van respectievelijk Ramkot en RHEA, besloten de handen ineen te slaan voor dit project. Samen met bassist Victor Defoort en drummer Dajo Vlaeminckx vormen zij een energiek viertal.
Aanvankelijk klinkt Hideous iets minder stonerrock-georiënteerd dan de bands waaruit de leden afkomstig zijn. Er is zelfs ruimte voor een uitgesponnen gitaarsolo. Wanneer de gelijknamige track 'Hideous' wordt ingezet, gaat echter alsnog vol overtuiging het gaspedaal in en reageert het publiek enthousiast.Voor zo'n vroeg tijdstip is de Nocturna-tent al verrassend goed gevuld; ongeveer een derde van de capaciteit is bezet. De muzikanten spreken meerdere keren hun waardering uit voor de aanwezigen én voor de organisatie, die het podium heeft voorzien van ventilatoren. Bij temperaturen als deze is dat allesbehalve een overbodige luxe. De set dendert vervolgens lekker door, maar Hideous heeft vooralsnog slechts één EP op zijn naam staan. Daardoor blijkt een speelduur van een uur net iets te ambitieus.
De show eindigt met een muzikale ode aan de jarige Guillaume. Dankzij het vroege einde kunnen we bovendien nog twee nummers meepikken van Goodbye June in de Harley-Davidson-tent. De Amerikaanse band roept direct associaties op met Greta Van Fleet en dat is niet zo vreemd: ze stonden eerder al in het voorprogramma van die formatie.
© Jeffrey Blondeau
Fatal Flowers
© Jeffrey Blondeau
Voordat we terugkeren naar de tent voor Fatal Flowers, vangen we vanaf het hoofdpodium nog een deel van Fantastic Negrito op. Zijn mix van soul, blues, funk en rock, gebracht met de theatrale flair van een James Brown, weet hier echter niet echt te overtuigen. Ook om ons heen lijken de reacties tamelijk lauw.
Fatal Flowers is dit jaar weer op pad vanwege het veertigjarig jubileum van hun bekendste nummer, 'Younger Days'.
Opmerkelijk genoeg kennen veel mensen Fatal Flowers vooral van 'Younger Days', een relatief toegankelijke ballad, terwijl de band zich juist thuis voelt in stevige, rauwe rock. Dat blijkt ook vandaag weer. De ervaren rotten zetten een energieke en overtuigende set neer en laten horen dat ze, ondanks de verstreken decennia, nog altijd moeiteloos overeind blijven.
© Jeffrey Blondeau
Palaye Royale
© Jeffrey Blondeau
Op het hoofdpodium is het vervolgens de beurt aan Palaye Royale, de band rond de broers Remington Leith, Sebastian Danzig en Emerson Barrett. Hun muziek laat zich het best omschrijven als een mix van glamrock, punkrock en artrock. Vooral het stemgeluid van Remington doet regelmatig denken aan Yungblud, al is die vergelijking niet helemaal terecht. Palaye Royale bestaat immers al sinds 2008, terwijl Yungblud pas jaren later zijn doorbraak beleefde.
Vanaf het eerste nummer spat de energie van het podium af. Remington zoekt voortdurend de interactie met het publiek en probeert meermaals een moshpit op gang te krijgen. Dat blijkt op Bospop echter een lastige opgave. De eerste tien tot vijftien rijen gaan enthousiast mee in de show, maar verder naar achteren blijft het publiek vooral enigszins apathisch toekijken. Remington gaat nog crowdsurfen in een opblaasboot. Het past helemaal bij de theatrale uitstraling van de band. Uiteindelijk overheerst echter het gevoel dat de nadruk meer op het spektakel ligt dan op de muziek, zoals vaak bij dingen in en uit Las Vegas. Vermakelijk is het zeker, maar muzikaal weet Palaye Royale vandaag nét iets minder te overtuigen.
© Jeffrey Blondeau
Counting Crows
© Jeffrey Blondeau
Counting Crows bewijst vervolgens opnieuw waarom de band al jarenlang een vaste waarde is op de Nederlandse festivalpodia. De Amerikanen serveren een fraaie greatest hits-set, aangevuld met twee nummers van hun uitstekende laatste album. Die afwisseling werkt uitstekend en houdt de set fris.
Frontman Adam Duritz verschijnt volledig in het wit op het podium. Zijn grijze bakkebaarden verraden dat ook deze heren inmiddels de nodige kilometers op de teller hebben staan, maar daar is tijdens het optreden weinig van te merken. Duritz is uitstekend bij stem en wordt ondersteund door een band die de hele middag op hoog niveau musiceert. Ook de instrumentatie verdient een compliment. Naast gitaren en toetsen krijgen onder meer een sitar en een accordeon een prominente rol, waardoor verschillende nummers extra kleur krijgen.
Tijdens 'Rain King' steekt eindelijk een verkoelend briesje op. De timing had nauwelijks beter kunnen zijn en het zorgt, in combinatie met de indrukwekkende uitvoering, voor een kippenvelmoment. Counting Crows is misschien geen band die een festivalweide massaal laat springen, maar weet wel duizenden mensen muisstil te krijgen wanneer de muziek daarom vraagt. Dat zegt misschien nog wel meer. Als afsluiter volgt 'Holiday in Spain'. Misschien hebben we dat nummer inmiddels iets te vaak gehoord, maar na een optreden van dit niveau nemen we dat graag voor lief.
© Jeffrey Blondeau
Chris Isaak
© Jeffrey Blondeau
Van Chris Isaak hadden we eerlijk gezegd geen al te hoge verwachtingen. Op plaat klinkt zijn door de jaren vijftig geïnspireerde rock-'n-roll soms wat gedateerd, maar live blijkt al snel dat hij nog altijd een rasentertainer is. Vanaf de eerste noten heeft hij de volle aandacht van het publiek. Na twee nummers daalt Isaak het podium af voor een muzikaal uitstapje door de tent. De aanwezigen genieten zichtbaar van het spontane moment en reageren enthousiast.
Zijn grootste hit dateert alweer uit 1989. 'Wicked Game' komt al vroeg in de set voorbij en wordt uit volle borst meegezongen. Isaak wordt daarbij soms zelfs overstemd door het publiek, maar in tegenstelling tot veel andere artiesten blijft hij onverstoorbaar zelf zingen. Zo hoort het ook: je wilt een klassieker als deze nog altijd uit de mond van de artiest zelf horen.
Tussen de nummers door blijkt Isaak bovendien een begenadigd entertainer. Zijn droge humor en ontspannen manier van presenteren zorgen voor de nodige lachsalvo's. Niet voor niets had hij jarenlang zijn eigen televisieshow. Zijn stemgeluid doet regelmatig denken aan Elvis Presley. Dat gevoel wordt alleen maar versterkt wanneer hij een fraaie uitvoering brengt van 'Can't Help Falling in Love', een van de emotionele hoogtepunten van het optreden.
Bij 'Baby Did a Bad Bad Thing' mogen een twintigtal vrouwelijke fans het podium op om als achtergrondzangeressen en danseressen mee te doen. Het levert een vrolijk slotstuk op van een optreden dat alle verwachtingen overtreft. Chris Isaak en zijn voortreffelijke begeleidingsband Silvertone tekenen daarmee zonder twijfel voor de grootste verrassing van de derde festivaldag.
© Jeffrey Blondeau
Anouk
© Lieselotte Pennings (Koektrommel Studio)
De Nederlandse rockchick haalde onlangs nog het nieuws met haar plan om toekomstige albums vooraf via crowdfunding te financieren. Volgens haar levert het uitbrengen van nieuwe muziek tegenwoordig simpelweg te weinig op. Dat zal ongetwijfeld samenhangen met de veranderde muziekindustrie, al moet ook worden gezegd dat haar recentere werk lang niet altijd het niveau van haar oudere albums haalt.
Live optreden is altijd haar grote kracht geweest, ook al heeft ze zelf meermaals aangegeven dat ze daar niet per se van geniet. Uit eerdere ervaringen weten we dat een gemotiveerde Anouk garant staat voor een ijzersterke show. De goesting lijkt er vandaag ook zeker te zijn, maar toch blijft het optreden wat aan de vlakke kant. Misschien komt dat ook doordat Chris Isaak de lat vlak daarvoor verrassend hoog heeft gelegd.
Achteraf blijkt Anouk niet helemaal tevreden over haar kledingkeuze. Op het podium draagt ze een herenonderbroek, iets waar ze later met de nodige zelfspot op terugkomt. Muzikaal wisselt ze haar grootste hits af met nieuwer materiaal. Van dat laatste krijgen we misschien net iets te veel voorgeschoteld, want juist tijdens die nummers verslapt de aandacht van het publiek. Nee, we hebben Anouk in het verleden overtuigender voor de dag zien komen.
© Lieselotte Pennings (Koektrommel Studio)
Orchestral Manoeuvres in the Dark
© Jeffrey Blondeau
Orchestral Manoeuvres in the Dark, beter bekend als OMD, behoort zonder twijfel tot de pioniers van de synthpop. De twee vaste gezichten zijn zanger Andy McCluskey en toetsenist Paul Humphreys. Daarnaast maken drummer Stuart Kershaw en multi-instrumentalist Martin Cooper al jarenlang deel uit van de livebezetting.
Andy McCluskey is nog altijd een energieke frontman, die met zijn kenmerkende danspasjes zichtbaar geniet van ieder nummer. Zijn enthousiasme slaat moeiteloos over op het publiek, dat de bekende hits massaal meezingt.
Toch blijft de vraag hangen wat nu precies de meerwaarde is van een liveoptreden van OMD. Natuurlijk, McCluskey zingt uitstekend en de live-drums geven klassiekers als 'Maid of Orleans' extra kracht, maar muzikaal voelt het geheel soms wat afstandelijk aan. Regelmatig bekruipt het gevoel dat je eerder op een goed georganiseerde jaren 80-party bent beland dan bij een concert van een liveband. Voor de liefhebbers van de hits maakt dat overigens weinig uit; de tent geniet zichtbaar van elke klassieker.
© Jeffrey Blondeau
Lenny Kravitz
© Artbyfenna
De afsluiter van Bospop 2026 is Lenny Kravitz. Net als Adam Duritz eerder op de dag spreekt ook hij zijn liefde voor Nederland uit. Ons land was een van de eerste waar zijn muziek echt aansloeg en sindsdien keert hij met veel plezier terug naar de Nederlandse podia. Zelf memoreert hij dat hij hier al sinds 1989 optreedt.
Zoals wel vaker laat Kravitz het publiek even wachten voordat hij het podium betreedt. Eenmaal begonnen levert hij precies wat je van hem mag verwachten: een degelijke, strak gespeelde rockshow. Aan Lenny Kravitz weet je eigenlijk altijd wat je hebt.
Opvallend is wel dat hij vasthoudt aan zijn reguliere setlist, terwijl voor een festivaloptreden een strakke tijdslimiet geldt. Daardoor lijkt hij richting het einde in tijdnood te komen. Klassiekers als 'American Woman', 'Fly Away' en 'Are You Gonna Go My Way' passeren uiteraard nog de revue, maar voor de gebruikelijke afsluiter 'Let Love Rule' is uiteindelijk geen tijd meer.
© Lieselotte Pennings (Koektrommel Studio)
Daarmee komt een einde aan een warme, maar muzikaal zeer geslaagde editie van Bospop. De derde festivaldag bood precies waar het festival al jaren om bekendstaat: gevestigde namen, een flinke dosis nostalgie en hier en daar een verrassende ontdekking. Vooral Counting Crows en Chris Isaak maakten de meeste indruk, terwijl Hideous bewees een naam te zijn om de komende jaren in de gaten te houden.
