Black Metal Night in De Pit met GogmaGore en Serotonin
Een avond vol intensiteit, theatrale duisternis, razende riffs en goed geluchte kapsels.
De programmeur van De Pit heeft opnieuw een bijzondere parel aan het programma toegevoegd. Black metal is niet bepaald een genre waarvan je verwacht dat het zomaar grote zalen uitverkoopt. Juist daarom is het mooi om te zien dat de kleine zaal van De Pit vanavond goed gevuld is.
De aangekondigde hoofdact Radeloos///Ziedend moet op het allerlaatste moment afzeggen. De drummer blijkt in de middag door migraine te zijn getroffen. Een vervelende situatie voor de band en het publiek. De avond gaat gelukkig gewoon door. Als kleine tegemoetkoming krijgen de bezoekers een drankbon en mogen de twee overgebleven bands hun sets verlengen. Geen volledige line-up dus, maar wel een goede reden om de avond niet vroegtijdig af te schrijven.
Nog voordat de eerste noot klinkt, is duidelijk dat GogmaGore niet van plan is het visuele aspect van hun optreden aan het toeval over te laten. Pentagrammen, omgekeerde kruisen, een eenogige geitenschedel, kaarsen en wierook zetten de toon. Op het podium staat een kelk vol kunstbloed. Bij de microfoon prijkt iets wat verdacht veel weg heeft van een satanische bijbel. De atmosfeer is gezet: dit wordt geen doorsnee avondje metal. GogmaGore opent de avond in volle bezetting en vol ornaat. Corpsepaint, nepbloed, nagelarmbanden, botten, opvallende contactlenzen en nog meer details die de gemiddelde bezoeker waarschijnlijk niet dagelijks in de kledingkast heeft hangen. Aan de aankleding is zichtbaar aandacht besteed. Het geheel oogt niet als een lukraak verzamelde stapel horrorattributen, maar als een bewuste presentatie die bij de muziek hoort.
Dat GogmaGore hun black metal graag met een flinke dosis deathmetal combineert, is ook vanavond duidelijk. De sound is hard, agressief en weinig geneigd om het publiek rustig te laten staan. De riffs slaan om de oren, de drums jagen de nummers voort en de vocalen dragen een theatrale intensiteit met zich mee. De band gaat er vol voor.
En het publiek? Dat laat zich niet onbetuigd. Op verschillende momenten ontstaan vooraan korte, maar intensieve moshpits. Hoofden knikken, haren vliegen en de eerste nekspieren beginnen vermoedelijk al te beseffen dat ze de volgende ochtend een probleem hebben.
Serotonin valt samen te vatten als waanzin op zes snaren. Na een korte onderbreking wordt de hoeveelheid decoratie op het podium enigszins teruggeschroefd. De sfeer blijft donker, maar de aandacht verschuift naar de volgende act: Serotonin, afkomstig uit Nijmegen.
De zanger en gitarist ogen op het eerste gezicht betrekkelijk onopvallend. Bij de bassist ligt dat anders. Onder een masker verscholen, met indrukwekkende dreadlocks, verschijnt een figuur die ergens tussen Jezus en de hoofdfiguur uit de Predator-films lijkt te zweven. Predator-Jezus, maar dan aan een zessnarige bas. De gouden spikes doen denken aan een doornenkroon en maken het opvallende uiterlijk compleet. Het is een verschijning die je niet zomaar vergeet. Een traditionele drummer ontbreekt. De drums komen uit de computer, maar dat blijkt allerminst een belemmering voor de intensiteit van de muziek. De digitale percussie laat qua snelheid en druk niets te wensen over.
Serotonin raast door de nummers heen en de zanger laat met zijn mimiek regelmatig een soort pure, onversneden waanzin zien. Als het allemaal show is, dan is het in ieder geval een overtuigende show. Maar wie de zanger bezig ziet, kan zich moeilijk aan de indruk onttrekken dat hier meer gebeurt dan alleen een ingestudeerde pose. Woede, wanhoop en energie lijken diep van binnen te komen. Of dat volledig onderdeel is van het personage of niet, doet er misschien ook niet zoveel toe: het komt aan.
De band brengt nummers van eerdere albums, aangevuld met recenter werk en materiaal van het aankomende album. De set wordt bovendien met enkele nummers verlengd om de afwezigheid van de hoofdact enigszins op te vangen. Dat levert geen moment het gevoel op dat er slechts wat tijd gevuld moet worden. Integendeel.
Het volledige trio had de avond ongetwijfeld nog een extra dimensie gegeven.
