Black Country, New Road brengt feërieke indiefolk naar Nijmegen
Schoonheidsfoutjes worden overstraald door geniale muzikaliteit
Op woensdagavond 5 augustus staat de Engelse folkrock-band Black Country, New Road in Openluchttheater de Goffert in Nijmegen. Maar liefst drie van de leden nemen de vocalen op zich tijdens de avond en de muzikanten wisselen veelvoudig van instrument. Het concert, met in het voorprogramma de Ierse experimentele folkband Madra Salach, is volledig uitverkocht, maar lukt het de bands om het toegestroomde publiek de hele avond gefocust te houden?
Al ruim een uur voor het begin van het programma zijn de bankjes van het openluchttheater gevuld met mensen, vooral jongeren in shirts van Geese, Fontaines D.C. en Turnstile. De sfeer is luchthartig, en het avondzonnetje op de achtergrond laat zien dat het weer in ieder geval meewerkt.
Het voorprogramma wordt verzorgd door het Ierse zestal van Madra Salach. Naast een aantal klassieke instrumenten voor folkmuziek, zoals de tin whistle en het harmonium, zijn er ook hedendaagse elementen toegevoegd aan hun muziek. Het is mooi om te horen hoe folk, een eeuwenoud genre, nog steeds leeft onder de jongere Ierse generaties. Behalve hun eigen liedjes speelt het gezelschap een cover van ‘In The Aeroplane Over The Sea’ van de band Neutral Milk Hotel en een versie van ‘Turkish Song Of The Damned’, een klassieker van The Pogues.
De groep is niet vies van wat interactie met het publiek. Hoewel frontman Paul Banks tussen nummers door ongemakkelijk over het podium strompelt, schudt hij wel degelijk grappige opmerkingen uit zijn mouw. Zo wordt hij erg gelukkig wanneer hij een t-shirt van zijn eigen band in het publiek ziet, maar blijkt dat uiteindelijk gewoon de geluidsman te zijn.
Dat leidt overigens niet af van de muziek die de band speelt. Met zang die varieert van rustige spoken-word-coupletten tot intense uithalen, een drummer die moeiteloos wisselt tussen kalme waltzes en complexe fills en de combinatie van moderne en eeuwenoude instrumenten, is het publiek al snel overtuigd van de kwaliteiten van de band en kan er bijna niks meer misgaan. Dat gebeurt alsnog bijna, tijdens afsluiter ‘The Man Who Seeks Pleasure’ wanneer Banks het nieuwe couplet te vroeg wil inzetten. Net op tijd schrikt hij op en begint hij te gniffelen; ook dat gaat goed. De Ieren kregen een staande ovatie, en dat is verdiend.
Om half tien verschijnen de bandleden van Black Country, New Road (BC, NR) op het podium. Na het vertrek van zanger Isaac Wood in 2022 heeft de band alweer twee lp’s uitgebracht – eerst Live at Bush Hall in 2023 en vorig jaar nog Forever Howlong, met invloeden van klassieke muziek, folk en rock. De band begint met ‘For The Cold Country’, een episch nummer met hints naar middeleeuwse folklore. Hoewel deze ballad rustig begint, is de instrumentale break, die bijna zweeft tussen verschillende maatsoorten, indrukwekkend. De aandacht van het publiek is direct getrokken met zo'n opener, maar de vraag is of de Engelsen dit niveau de hele avond kunnen vasthouden.
De waarheid is dat dit vaak, maar niet altijd, lukt – zo lijkt drummer Charlie Wayne soms even niet op te letten en kan zangeres Georgia Ellery door een verkoudheidje niet al haar partijen zingen waardoor de loepzuivere harmonieën soms ontbreken en de outro van ‘Two Horses’ iets is ingekort. Gelukkig blijft BC, NR een befaamde liveband die het niet moet hebben van contact met het publiek, maar wel van hun nummers met complexe tempowisselingen en samenzang. Ook wordt er veel gewisseld tussen instrumenten; saxofonist en fluitist Lewis Evans speelt voor het nummer ‘Strangers’ piano, toetsenist May Kershaw speelt op een bepaald moment basgitaar en Georgia Ellery wisselt af tussen viool, luit en akoestische gitaar.
Zelfs op een avond als vandaag ligt het niveau van het zestal dus nog steeds hoog. Een van de beste voorbeelden daarvan is het titelnummer van hun afgelopen album, waarvoor May Kershaw de zang op zich neemt en ondertussen de andere bandleden - die op dat moment allemaal blokfluit spelen - dirigeert. Een ander hoogtepunt is ‘Nancy Tries To Take The Night’, een lied dat begint met een samenspel tussen twee akoestische gitaren over een vrouw die onverwacht zwanger raakt. Langzaam maken de andere bandleden hun intrede totdat het nummer uiteindelijk weer ingetogen eindigt.
Tyler Hyde besluit in het lied de timing van haar zangpartij te improviseren, wat bijdraagt aan de emotie. Zo blijft de show verrassend en vernieuwend gedurende de avond, al lijkt het publiek na zonsondergang langzaam iets stiller te worden. Of dat ligt aan het tijdstip of de gebeurtenissen op het podium valt niet te zeggen, maar gezien het applaus aan het einde van de avond is ook dit optreden weer een indrukwekkende gebeurtenis gebleken.
