Bands op Club 3voor12 Utrecht juni vs. de warmte: 3 - 0

Drie sterke optredens sluiten dit seizoen van onze showcaseavond af

Tekst Marc van der Laan

zaterdag 27 juni

Aan de vooravond van code rood én de WK-wedstrijd Tunesië - Nederland was het spannend of mensen wel naar dB's wilden komen voor de laatste Club 3voor12 Utrecht van dit seizoen. Dat het warme weer meer vroeg om schaduw of water was in ieder geval duidelijk. De thuisblijvers hebben echter wat gemist. In de eerste plaats de optredens van de drie bands van vanavond. Maar ook de drie ventilatoren in de zaal, die ervoor zorgden dat de temperatuur nog dragelijk was voor de bezoekers.

REZA

De avond wordt geopend door REZA, die je in het najaar in het hele land kunt zien. De Utrechtse singer-songwriter is namelijk geselecteerd voor het reizende muziekfestival Popronde. Ze heeft drie muzikanten bij zich op gitaar, cello en toetsen. Die stellen zich heel dienstbaar op waardoor alle aandacht uitgaat naar REZA's Engelstalige indiefolkliedjes en haar stem in het bijzonder. Die is goed, krachtig enwiebertsoms mooi. De nep bladeren en roos om de microfoonstandaards en dat drie van de vier muzikanten zitten, zorgen voor extra intimiteit van de set. Debuutsingle 'The Willow Lake' schreef ze toen ze in Australië aan het backpacken was en daar in de bergen een heel mooie plek vond. De reis door Australië was sowieso een goede inspiratiebron, want ook een van de andere liedjes is daar ontstaan. In het laatste nummer zijn invloeden van Adrianne Lenker te horen. Op vrijdag 3 juli verschijnt REZA's derde single.

MOMO

Voor meerdere bands is een optreden op Club 3voor12 Utrecht een van de eersten van wat hopelijk een duurzame carrière wordt. Voor MOMO is dat anders. Die kondigen aan het eind van de show doodleuk aan dat dit optreden hun laatste is. Gezien de hoeveelheid van acts waarin de vijf muzikanten spelen klinkt dat minder gek dan dat in eerste instantie lijkt. Alle vijf hebben ze namelijk op een (of meer) eerdere edities van Club 3voor12 Utrecht gestaan met bands zoals Apeshit, Schot & Scheef, FIT en C'est Qui. Als je kijkt hoe hard sommige van die acts gaan, is het wel voor te stellen wanneer je voor de 'belangrijkste' kiest en niet voor een band die min of meer een gelegenheidsproject is. Muzikaal mengt MOMO postpunk met jazz en enkele krautrock-elementen, zoals dat ook door enkele Engelse postpunk-acts wordt gedaan. Het jazzy element zit vooral in de saxofoon van Maas van Rijsbergen en de soms wat dwarse en springerige liedjes. Het is grappig om zanger Ide Ploeg nu met een gitaar te zien, waardoor hij minder makkelijk als een razende over het podium kan springen. Ook dat gaat hem echter goed af. Met veel gevoel voor drama kondigt hij het laatste liedje aan van de allerlaatste Momo-show ooit. Uit de zaal wordt meteen "Momo for ever" geroepen. Dat laatste nummer klinkt ook als een muzikale zwanenzang. Het begint klein en melancholisch, verandert op een gegeven moment in een orkaan van gitaren, sax en drums (met veel bekkens!), neemt even gas terug om hard te eindigen. Was het echt een laatste show? Ide Ploeg opende een klein deurtje ("boek ons"), dus wie weet gaan we ze nog ergens zien.

Turmeric

Omdat onze vaste host niet in de buurt is neemt Turmeric-gitarist Micha van der Veen de aankondiging van zijn band zelf maar voor zijn rekening. We zagen het drietal een paar weken geleden in EKKO al als support-act bij het optreden van Big|Brave. Toen maakten ze indruk met hun in de jaren negentig gewortelde post- en noiserock. De openingstrack doet bijvoorbeeld denken aan het legendarische Slint, ook door de soms geschreeuwde uithalen van Van der Veen. Shellac en Sonic Youth zouden zomaar andere invloeden kunnen zijn. De band speelt sterk met de hard-zacht dynamiek en gooit er af en toe ook nog een stukje shoegaze doorheen. Ook opvallend is de opstelling op het podium. Drummer Daan van der Pol zit op de gebruikelijke plek voor een drummer. Van der Veen en bassiste Janna Sprong staan echter tegenover elkaar. Ze kijken het publiek dus niet echt aan, maar zijn des te meer op elkaar gericht. Hun optreden lijkt daardoor nog meer diepgang te krijgen. Net als Momo voor hen gaat het drietal in het laatste nummer nog een keer voluit, alsof de warmte van de avond tot een kookpunt is gekomen dat nu wel los moet komen. Turmeric is er niet om te pleasen, en dat is goed.