Afgelopen weekend streek het jaarlijkse punkfestival Loose Ends neer op het nieuwe terrein van dB’s. De verhuizing blijkt een schot in de roos: met een binnen- en buitenpodium, genoeg ruimte voor publiek én de kenmerkende rauwe festivalsfeer komen zowel lokaal talent als gevestigde namen goed tot hun recht. Van zonnige gitaren en kolkende moshpits tot dansende bassisten en een publiek dat tot de laatste minuut blijft geven: Loose Ends voelt zich thuis in dB’s.
Het terrein en de zaal van dB’s lenen zich uitstekend voor een festival als Loose Ends. De bands op de binnen- buitenpodia wisselen elkaar af met sets van doorgaans 45 minuten. Het strakke schema zorgt ervoor dat er de hele dag beweging op het terrein is.
De aftrap komt van de all-female acts Maha en Honey Blonde. Maha opent de Outside, waarna de Utrechtse band Honey Blonde de Inside overneemt. Vervolgens is het de beurt aan Mên An Tol. Met twee gitaren, bas én mandoline – waarvan de solo het nét niet helemaal lijkt te halen – verwelkomen ze de eerste zonnestralen boven het inmiddels tot festivalterrein omgedoopte parkeerterrein.
Ook binnen komt de festivaldag snel op gang. De rij voor het binnenpodium, waar Vals Alarm speelt, loopt al snel op. Wie geen plek meer weet te bemachtigen, hoeft echter niets te missen: vanuit de grote hal zijn de optredens via beeldschermen te volgen. En wie even afstand wil nemen van de muziek kan terecht bij de vertrouwde activiteiten van Loose Ends. Boven de bar staan Queer Barber Sjaq en Stay Classy Tattoo klaar om bezoekers te voorzien van een nieuwe look. Vanaf daar hebben ze bovendien een uitstekend uitzicht op het publiek dat buiten volop aan het dansen is.
Af en toe trekken donkere wolken samen boven het buitenpodium, maar Lime Garden laat zich daar niet door tegenhouden. De Engelse band jaagt het grauwe weer weg met een energieke set en laat met de gitaren de zon als het ware terug het publiek in kaatsen. Vooral de jongere bezoekers vooraan zingen luidkeels mee. Wanneer de leadzangeres het publiek toespreekt met: “We got a good vibe going on in the front, don’t be afraid in the back”, is dat duidelijk geen loze oproep. Ook de oudere garde laat zich steeds makkelijker meeslepen.
Juist die mix van generaties valt gedurende de hele dag op. Oudere punkers staan zij aan zij met jonge bezoekers die zichtbaar op ontdekkingstocht zijn. Sommigen komen voor bekende namen, anderen lijken vooral op zoek naar de volgende favoriete band. Zelfs opvallend jonge fans zijn aanwezig – een festivaldag als muzikale opvoeding is bij Loose Ends blijkbaar niet vroeg genoeg.
Dat Marathon aanwezig is, valt eigenlijk al uren voor hun optreden op. De hoeveelheid merchandise die over het terrein loopt, verraadt hoeveel fans speciaal voor de band zijn gekomen. En Marathon stelt niet teleur. De band staat bekend om strakke sets en weet die reputatie opnieuw waar te maken. De energie spat er al bij de eerste nummers vanaf.
De leadzanger zwaait af en toe vanaf het podium naar bezoekers die merch van de band dragen, terwijl de bassiste ondertussen springend en dansend volledig opgaat in de muziek. Op het podium gebeurt genoeg om je ogen niet stil te laten staan en ook het geluid staat als een huis. Marathon bewijst daarmee opnieuw waarom de band zo nadrukkelijk aanwezig is op het terrein, zelfs voordat de eerste noot is gespeeld.
Terwijl Marathon aan zijn laatste nummers begint, verplaatst een deel van het publiek zich alweer richting het binnenpodium. Daar staat de jonge Utrechtse band Fit klaar. “Wij zijn Fit uit Utrecht”, klinkt de eerste zin van de show, waarna de band met volle overtuiging losbarst. De bas dreunt door de zaal en maakt stilstaan vrijwel onmogelijk. Wanneer 'Cash' wordt aangekondigd, ontploft het publiek. Fit heeft iets ontwapenends: de band staat er niet om voorzichtig kennis te maken met het publiek, maar lijkt vanaf het eerste moment te weten wat het wil. Als deze jongens shirts zouden verkopen, zou de hele zaal er waarschijnlijk één dragen.
Daarna is het tijd voor de enige band die een uur speeltijd heeft gekregen. Stone begint wat stroef aan het eerste nummer, maar herpakt zich snel. Dat is misschien ook niet zo vreemd: een paar uur eerder stond de band nog ergens anders op het podium en daarna is het direct doorgereden naar Loose Ends. Toch lijkt vermoeidheid al snel geen rol meer te spelen.
“We’re going to give it all we’ve got”, belooft de band. En die belofte wordt waargemaakt. De leadzanger danst over het podium, duikt de pit in en klimt via de backstage klaargezette ladder het dak op. Het publiek gaat volledig mee in de chaos en zingt nummer na nummer met volle overtuiging mee. De stroefheid van het begin is daarmee allang vergeten.
Daarna weer naar binnen voor de overvalste punk van het Schotse Soapbox. Laatste act op het buitenpodium is vervolgens Bilk die gelikte rock ten gehore brengen vergezeld van de nodige rockposes. Vreemde eend in de bijt is de electronica + scheurgitaar van The Null Club.
Tot slot wachten we nog even tot C’est Qui klaar is om het stokje over te nemen. De band is dit jaar op vrijwel ieder festivalterrein te vinden en speelde onder meer op Best Kept Secret en Into The Great Wide Open. Nu is het de beurt aan Loose Ends in dB’s, en dat is voor C’est Qui een thuiswedstrijd.
Dat de afsluiter slechts iets meer dan een half uur speelt, doet weinig af aan de intensiteit. Integendeel: het publiek lijkt juist vastbesloten om die laatste minuten volledig te benutten. Iedereen geeft nog één keer alles voordat de laatste noten verdwijnen en de festivaldag overgaat in de nacht.
Loose Ends heeft met dB’s een nieuwe plek gevonden die past bij wat het festival wil zijn: rauw, toegankelijk en vol energie, met ruimte voor zowel de bands als het publiek. De combinatie van acts – zowel opkomende namen als bands die alweer wat langer bezig zijn – werkt. Maar misschien nog belangrijker is de sfeer die gedurende de hele dag overeind blijft. Bij Loose Ends lijkt iedereen – van de eerste band tot de laatste bezoeker in de pit – precies te weten waarom hij hier is.
Gezien: Loose Ends, zaterdag 5 september @ dB's
