Het is alweer meer dan tien jaar geleden sinds we kennismaakten met Pussy Riot: vlak voor de Russische presidentsverkiezingen in 2012 vielen de leden van het kunstcollectief, felgekleurde bivakmutsen dragend, de grootste kerk van Moskou binnen. Om vervolgens op het altaar een punk-protestnummer te zingen over de steun van kerkelijke leiders voor Vladimir Poetin. Wat volgde was een arrestatie, rechtszaken en een periode in strafkampen en cellencomplexen. Maria Alyokhina's gevangenisstraf van twee jaar leidde tot een bittere strijd tegen het Russische gevangenissysteem. Samen met producer Alexander Cheparukhin, bedacht ze 'Riot Days' dat gebaseerd is op Alyokhina's boek met dezelfde naam. Het is een verhaal van verzet en revolutie, verpakt in een mix van muziek, betogingen, theater en politieke boodschappen.
De vrouwen benadrukken maar wat graag dat Pussy Riot géén band is, maar een activistisch collectief met wisselende leden. Dat het geen band is, daar komen we vanavond al snel achter: op een groot scherm verschijnen onder andere beelden van Pussy Riot ten tijde van hun optreden in de kerk en (vertaalde) teksten die je helemaal meenemen in het verhaal dat vanavond verteld wordt. Het valt niet te hopen dat de goed gevulde zaal is gekomen om de hits te horen: Pussy Riot komt vanavond niet om muziek te maken. De muziek die er is - met name (drum)beats en strijkwerk - dient meer als ondersteuning voor de inhoud die overgebracht wordt.
