A Happy Sad: Coaster’s gevecht met dissonantie en emotionele afvlakking

Coaster bestaat uit Paul Dijkman (ook in Nagasaki Swim en Poodle) en Bart Appel, die de opnames voor dit album hebben afgewisseld tussen thuis en de oefenruimtes van de Vechtclub. Duidelijk geïnspireerd door slowcore en dreampop, is de band op het nieuwe album A Happy Sad vooral niet bang om extra dissonant en afstandelijk uit de hoek te komen.

Opener 'Bones and All' komt nog vooral vluchtig en dromerig uit de hoek. Het vervliegt als een kamerspray zonder drijfgas, maar bezingt onderwijl wel gevoelens van wanhoop en twijfel aan eigenwaarde. Dan is 'Dust' vervolgens een meer typerende track voor dit album, waar Bart Appel emotioneel afgevlakt klinkt en zich vergezeld hoort van gitaarpartijen die het randje van de noise opzoeken, maar nooit tot een uitbarsting komen.

Heel even lijkt het erop dat de luisteraar ruimte wordt gegund om weg te dromen. Zeker wanneer de harmonieuze vocalen van Immen hun intrede maken op 'Come Softly'. Maar het venijn zit wel degelijk in de staart. Eerst dreunen psychedelische strijkers van Honingbeer door tot de tijd en muziek daadwerkelijk achteruit worden gespoeld. Vervolgens komt dan die echte climax in 'Autopilot', een lied die net zo vluchtig en dromerig lijkt te beginnen als de opener, maar waar dan toch echt die noise-uitbarsting komt waar we eigenlijk het hele album al op zaten te wachten. Het voelt verdiend en toch… ergens nog emotioneel ingehouden. Alsof die zogezegde automatische piloot doorbroken met worden, maar het nog niet lukt. Soms is de wil tot veranderen belangrijker dan het feitelijke resultaat.

Tussen de flarden van wanhoop, twijfel, depressie en gebrek aan liefde klinkt er stiekem ook wat wilskracht door. Het gevecht is dominanter dan het glorende lichtpuntje en dat is helemaal oké.

Te zien: releaseshow Coaster, donderdag 15 oktober 2026 @ De Kromme Haring, Utrecht